recenzje przynosiły mu wcześniejsze role w takich filmach, jak "Cienka czerwona linia", "Przerwana lekcja muzyki", "Podziemny krąg czy "Requiem dla snu".Leto był właściwie skazany na żywot artysty. W jednym z wywiadów tak wspominał swoje dzieciństwo: "
. Sowieckie T-34 z demobilu, z ich charakterystycznymi obłymi wieżami, z domalowanymi białymi krzyżami na burtach, udają niemieckie "tygrysy".Przykładem twórczego poprawiania rzeczywistości jest obraz Terrence'a Malicka "Cienka czerwona linia" o II wojnie światowej na Pacyfiku, a w nim
? Przepisami, naciskiem, siłą Od niego i od innych, którzy proszą o anonimowość, oraz od nowojorskiego Komitetu Obrony Dziennikarzy słyszę opowieści zza Wielkiego Muru. Gdzie dziennikarza nie chroni prawo, gdzie sam musi wyczuć "cienką czerwoną linię". Jeśli ją przekroczy, naraża się na upomnienie
więcej: jestem tak stary, że pamiętam Pana Boga, jak jeszcze brody nie miał - zwracał się do jednego z dygnitarzy schyłkowego PRL-u.Jednakże, gdy tylko Waldorff przekraczał cienką czerwoną linię zbytniej poufałości z władzą, Kisiel - jego przyjaciel - natychmiast przypiekał go jadowitym dowcipem. Syn
, bo jedyny kalendarz spoczywa w sejfie szefa MSW. Orkiestra dęta gra nad Wisłą walca "Na sopkach Mandżurii", tłum skanduje na przemian "Polska" i "Polsza", miasto jest w zasadzie w biało-czerwonych sztandarach, tyle że przeważa czerwień, bo pasek bieli jest cienki niczym
utopionego w winnym sosie, otulonego sałatą jak szalem. Wszystkim zamówiłbym esencjonalną marsylską zupę rybną, podawaną z rouille, czyli czerwoną papryką, czosnkiem i majonezem szafranowym. Na deser melon, oblany pomarańczowym likierem, crepes, czyli cienkie naleśniki z czekoladą lub owocami, orzeźwiająca
zdecydować, czy na tych głowicach mają być czerwone gwiazdy, czy nie. Jak nie będą - to znaczy, że Rosjanie przegrali. Jak będą - to znaczy, że wygrali, ale stawia się ich w niezbyt miłym świetle. Ja tego typu doniesienia śledziłem raczej z rozbawieniem. Wydawało mi się, że polska fantastyka uwikłana z
dygnitarzy schyłkowego PRL-u. Jednakże, gdy tylko Waldorff przekraczał cienką czerwoną linię zbytniej poufałości z władzą, Kisiel - jego przyjaciel - natychmiast przypiekał go jadowitym dowcipem. Syn Kisiela, Jerzy, wspomina: - Kiedyś na koncercie Waldorff mówi do ojca: "Wroński (minister kultury
jestem od pana o wiele, wiele lat starszy. I powiem panu więcej: jestem tak stary, że pamiętam Pana Boga, jak jeszcze brody nie miał - zwracał się do jednego z dygnitarzy schyłkowego PRL-u. Jednakże, gdy tylko Waldorff przekraczał cienką czerwoną linię zbytniej poufałości z władzą, Kisiel - jego
